Historia klubu

Założenie Klubu

Klub został założony 7 września 1893 pod nazwą Genoa Cricket & Athletic Club. Od początku klub konkurował w dwóch dyscyplinach: Lekko atletyka i krykiet. Klub został powołany do reprezentowania Anglii za granicą. Początkowo Włosi nie zaakceptowali drużny do udziały rozgrywek, ponieważ był to klub brytyjski. Genoa swoją siedzibę miała w północno-zachodniej części miasta w obszarze Campasso, na Piazza d’Armi. Ludzie, którzy założyli początkowo sekcje lekkoatletyczną i krykieta:

- Charles De Grave Sells
- S. Blake
- G. Green
- W. Riley
- Daniel G. Fawcus
- Sandys
- E. De Thierry
- Jonathan Summerhill Sr.
- Jonathan Summerhill Jr.
- Sir Charles Alfred Payton

W dniu 10. kwietnia 1897 została utworzona sekcja piłki nożnej przez Jamesa Richardsona Spensleya. Był to jeden z najstarszych klubów piłkarskich we Włoszech, zaraz po dwóch drużynach z Torino. Sekcja piłki nożnej swoje mecze rozgrywała na „Ponte Carrega”. Pierwszy mecz rozegrany w historii klubu to towarzyskie spotkanie z połączonymi drużynami Internazionale Torino i FBC Torinese, Genoa przegrała 1 : 0. Niedługo po tym spotkaniu, zespół wygrał swój pierwszy mecz z UPS Alessandria, który zakończył się wynikiem 2 : 0.

Mistrzowska Dominacja

8 maja 1898 zostały rozegrane pierwsze Mistrzostwa Włoch, gdzie oprócz Genoa udział wzięły cztery drużyny z Turynu. Genoa w półfinale pokonała 2 : 1 drużynę Ginnastica Torino. W finale po dogrywce z Internazionale Torino zdobyła mistrzostwo wygrywając 3 : 1.

W następnym sezonie klub zmienił nazwę na „Genoa Cricket & Football Club”, odrzucając „Athletic”. Klub zmienił też barwy klubowe i zawodnicy oprócz białej koszulki mieli pionowe paski w kolorze niebieskim i we Włoszech zaczęto mówić na klub „Biancoblu”. Genoa swój drugi tytuł zdobyła 16 kwietnia 1899, gdzie wygrała 3 : 1 z Internazionale Torino. Na drodze do trzeciego tytułu stanął ich lokalny rywal Sampierdarenese, z którym wygrali aż 7 : 0 w 1900 roku, a w finale pokonali FBC Torinese 3:1.

Klub w 1901 roku zmienił barwy klubowe, zamieniając biało–niebieskie paski na czerwono–niebieski strój, Genoa zyskała nowy przydomek „Rossoblu”, są to barwy używane do dzisiaj. Obronę tytułu mistrza Genoa przegrała w finale z AC Milanem, zaś Rossoblu w 1902 roku pokonali obrońce tytułu AC Milan i w 1903 i 1904 Genoa zwyciężyła kolejne Mistrzostwa Kraju z Juventusem Turyn.

Genoa jest pierwszą włoską drużyną piłkarską, która rozegrała mecz międzynarodowy w Francji w dniu 27 kwietnia 1903 roku gdzie wygrała 3 : 0 z FVC Nicei. Gdy Genoa znowu sięgnęła po Mistrzostwo Kraju to druga drużyna Rossoblu wygrała w rozgrywkach II Categoria. Kolejne lata Rossoblu były latami bez zwycięstw w Mistrzostwach, gdzie dominowały takie klubu jak Juventus, Milan i Pro Vercelli.

Włoski Związek Piłki Nożnej w 1908 po protestach niektórych włoskich klubów zakazał, aby w drużynie grali obcokrajowcu. W Genoa grali głównie zawodnicy z Anglicy. Genoa CFC, Milan, Turyn i Firenze zaakceptowali warunki narzucone przez WZPN i na rok wycofali się z rozgrywek o Mistrzostwo. W następnym roku Włoska Federacja uchyliła zakaz gry obcokrajowców i zaczęła się odbudowa drużyny Genoa, gdzie grali tam Luigi Ferraris oraz Szwajcarzy. Odbudowa drużyny to nie tylko nowy skład, ale i budowa nowego stadiony na Marassi, gdzie początkowo jego pojemność mieściła 25 000 i był porównywalny do brytyjskich stadionów. Został oficjalnie otwarty 22 stycznia 1911.

Przybycie „Mistera” Garbuuta i odrodzenie Genoa

Wraz z wprowadzeniem w Włoszech krajowej drużyny piłki nożnej, kapitanem Azzurrich został zawodnik Rossoblu Renzo De Vecchi, w kadrze Włoch grali również Edoardo Mariani i Enrico Sardi. Nowym trenerem Genoa został anglik William Garbutt, był to pierwszy zawodowy trener w Italii. Stale palił tytoń. Był nazywany „Mister” przez zawodników Rossoblu.

Wreszcie w latach 1914/15 Genoa wygrała kolejne Mistrzostwo Włoch. Niestety wybuchła I Wojna Światowa i rozgrywki zostały zawieszone. Podczas walk na froncie niestety zginęli zawodnicy Rossoblu, a mianowicie Luigi Ferraris, Adolfo Gnecco, Marassi Carlo, Alberto Sussone i Claudio Casanova, wszyscy zmarli na froncie w Włoszech, natomiast założyciel sekcji piłkarskiej Rossoblu James Richardson Spensley zginął w Niemczech.

Tuż po wojnie Genoa pozostała silnym klubem z północnej części kraju. Garbutt doprowadził do kolejnego Mistrza Włoch w 1922/23 gdzie wygrali w finałowym dwumeczu z Lazio 6 : 1 (4:1, a następnie 2:0). W kolejnym sezonie Genoa w półfinale grała z Bolonią, ale podczas meczu doszło do zamieszek i FIGC przyznał zwycięstwo dla Genoa 2 : 0, W finale zawodnicy Rossoblu w dwumeczu pokonali Savoię 4 :1. Było to dziewiąte i ostatnie Mistrzostwo Włoch dla Rossoblu.

W trakcie tych dwóch Mistrzostw Włoch skład Genoa prawie się nie zmienił, zagrali tam tacy zawodnicy jak: Giovanni De Pra, Ottavio Barbieri, Luigi Burlando i Renzo De Vecchi. Po Mistrzostwie Włoch Genoa w latach 1923/24 zostały wprowadzone poprawki w Scudetto, które oznaczały, że po sezonie klub, który wygra Mistrzostwo ligi Włoskiej będzie nosić na swoich koszulkach specjalną tarczę w kolorach flagi Włoch. Po tym sezonie Genoa doszła kolejny raz do finału, ale niestety przegrała i sezon zakończyła na drugiej pozycji, podobnie było w sezonie 1927/28 gdzie w finale przegrali z Torino, a napastnik Genoa, Felice Levratto zdobył 20 bramek w 27 spotkaniach.

Klub na jakiś czas zmienia nazwę na Genova 1893

Ze względu na brytyjską nazwę klubu, Genoa została zmuszona do zmiany nazwy przez faszystowski rząd na Genova 1893 Circolo del Calcio w 1928 roku. Klub konkurował w Europejskich Pucharach, a mianowicie w Mitropa Cup, gdzie udało się zawodnikom Rossoblu dojść do ćwierćfinału, gdzie przegrali z drużyną z Wiednia. W sezonie 1929/30 w ligowych rozgrywkach Genova zajęła drugie miejsce w lidze, a tytuł mistrza wywalczyła Ambrosiana i było to ostatnie do tej pory miejsce w krajowych rozgrywkach do obecnej chwili.

W sezonie 1933/34 Genova po raz pierwszy spadła do Włoskiej drugiej ligi – Serie B. Na szczęście zmieniono szkoleniowca Rossoblu na Vittorio Faroppa i wygrali rozgrywki w drugiej lidze wyprzedając Novara i awansowali do Serie A. W 1936 r. ambitnie Juan Culiolo objął stanowisko prezesa klubu, w 1936/37 zajęli 6 miejsce w lidze oraz zdobyli COPPA Italia, wygrywając w finale z AS Romą 1 : 0 po golu Mario Torti.

W kolejnym sezonie Genova zajęła trzecie miejsce w lidze. Latem reprezentacja Włoch w 1938 wygrała Mistrzostwa Świata w piłce nożnej, a w kadrze reprezentacji zagrało trzech zawodników Rossoblu: Sergio Bertoni, Mario Genta i Mario Perazzolo.

Wybuch drugiej Wojny Światowej w 1939 roku bardzo znacząco wpłynął na całą włoską piłkę nożną, liga została zawieszona. W 1945 roku klub zdecydował się przywrócić starą nazwę Genoa Cricket and Football Club. Tuż po wojnie klub był wciąż popularny wśród fanów i do klubu na stanowisko trenera powrócili kolejno Ottavio Barbieri, a zaraz po nim William Garbutt. Genoa również miała nowego konkurenta w mieście, Sampdorię, która powstała z połączenia z dwóch innych klubów w 1946.

Okres powojenny

Po II Wojnie Światowej Genoa w rozgrywkach ligowych zajmowała miejsce w środkowej części tabeli Włoskiej Serie A. W latach 1948/49 zawodnicy Rossoblu odnotowali bardzo znaczące trzy zwycięstwa wygrywając z Interem Mediolan 4 : 1, z silną Torino 3 : 0 i bardzo wysoko z Padovą bo aż 7 : 1. W 1950 roku rozpoczął się trudny okres dla Rossoblu, najpierw kupili Argentyńczyka Mario Boye z Boca Juniors, ale pozostał on tylko jeden sezon gdy klub zajął ostatnie miejsce w lidze i spadł do Serie A. Po dwóch sezonach Genoa powróciła do pierwszej ligi wyprzedzając Legnano w Serie B.

Pomimo spadku do Serie B w sezonie 1959/60, a następnie powrotu do Serie A w latach 1961/62, Genoa w pierwszej połowie lat 60 wygrała „COPPA delle Alpi” w 1962 roku, w finale pokonali 1 : 0 francuską drużynę Grenoble Foot 38, rozgrywki były rozgrywane w Francuskim mieście, Nicea. Genoa wygrała w tym samym konkursie dwa lata później na stadionie Wankdorf w Bernie z Calcio Catania 2 : 0, a strzelcem obu bramek był Giampaolo Piaceri.

Sukcesy klubu nie trwały długo i rok po sukcesach w rozgrywkach międzynarodowych Genoa spadła do Serie B. Tym razem pobyt w drugiej lidze był o wile dłuższy, niż poprzednimi razy. Klub był nie stabilny, ponieważ co sezon był zmieniany trener każdego sezonu. Genoa nawet spadła do Serie C w 1970 roku, klub miał trudności finansowe i kilka razy zmieniał właściciela.

Mieszane czasy

W latach 70 Genoa grała praktycznie głównie w drugiej lidze. W sezonie 1973/74 klub pod wodzą Arturo Silvestri powrócił do Serie A, ale z powrotem spadli do Serie B. Trenerem Genoa byli m.in. Roberto Rosato, Bruno Conti i Roberto Pruzzo. W sezonie 1977/78 Genoa znów spadła do Serie B, ale ten sezon był bardzo okrutny, na trzynastej pozycji (zapewniało utrzymanie w Serie A) uplasowała się Fiorentina, która wyprzedziła Rossoblu różnicą jednego gola. W ostatniej kolejce Genoa właśnie grała z Fiorentiną, a mecz zakończył się remisem po 0 : 0.

Relacja w klubie była zła i kilku zawodników odeszło, miedzy innymi Roberto Pruzzo, który odszedł do AS Romy, w której odnosił sukcesy. W sezonie 1980/81 Rossoblu pod wodzą Luigi Simoni zajęli drugie miejsce w Serie B i awansowali do pierwszej ligi, wyprzedził ich jedynie AC Milan, który brał udział w poprzednim sezonie w aferze Totonero, i został zdegradowany do Serie B.

Wciąż trenem Rossoblu był Simoni, Genoa była w stanie utrzymać się w Serie A, mając jeden punkt przewagi nad AC Milanem. W ostatnim meczu Genoa pod koniec przegrywała 1 : 2 z SSC Napoli, ale w 85 minucie zdołał wyrównać po golu Mario Faccenda i Genoa zdobyła cenny punkt na wagę dalszej gry w następnym sezonie w Serie A. Od tego momentu nawiązała się przyjaźń miedzy kibicami obu klubów. Kilka sezonów później w latach 1983/84 nie było już tak kolorowo, pomimo wygranej w ostatniej kolejce z Mistrzem kraju, Juventusem Turyn. Lazio Rzym miało tyle samo punktów co Genoa lecz niestety mieli lepszy bilans bramkowy i to Genoa spadła do Serie B.

Doświadczenie europejskie

Klub został kupiony przez Aldo Spinelli w 1985 roku i pomimo tego, że Simoni był dalej trenerem to Genoa zajęła miejsce w górnej części w Serie B. Po słabym sezonie 1987/88, Genoa skoncentrowała swoją całą energię i powróciła do Serie A, w kolejnym sezonie, na pierwszym miejscy wyprzedzając Bari. Genoa pod okiem doświadczonego trenera Torvalds Bagnoli, oraz z takimi talentami piłkarskimi jak Pato Aguilera czy Tomáš Skuhravý osiągnęła czwarte miejsce w Serie A w 1990/91, Genoa przez cały sezon była niepokonana na własnym boisku, wygrywała z takimi drużynami jak Juventus, Inter, AC Milan, Roma, Lazio, Fiorentina, SSC Napoli, jak również z nienawidzonym lokalnym rywalem Sampdorią, która zdobyła tytuł Mistrza Włoch.

Następnie Genoa zakwalifikowała się do Pucharu UEFA w 1991/92 i doszła do półfinałów, w którym przegrała z Ajaxem Amsterdam, który wygrał Puchar UEFA. Wcześniej Genoa wyeliminowała Liverpool F.C. i Grifone są pierwsza Włoską drużyną, która wygrała z Liverpoolem na Anfield. Genoa w tym okresie sprowadziła do składu Gianluca Signorini, Carlos Aguilera, Stefano Eranio, Roberto Onorati i John van ‚t Schip. Gra w Serie A jednak nie była tak owocna jak gra w Pucharze UEFA i zajęli jedno miejsce wyżej od strefy spadkowej, w następnych sezonach Grifone zajmowali koniec tabeli.

W sezonie 1994/95 Genoa zajęła miejsce, które spada do Serie B, ale miała tyle samo punktów co Padova i rozegrano mecz w Florencji, wynik padł po 1 : 1 w regulaminowym czasie gry i doszło do rzutów karnych, w rzutach karnych lepsza okazała się Padova, która wygrała 5 :4, a Genoa spadła do Serie B. Chociaż drużyna grała w drugiej lidze, to zagrała w międzynarodowym pucharze Anglo-Włoskim i ostatecznie zwyciężyła 5 : 2 z Port Vale, Gennaro Ruotolo zdobył w tym meczu hat-tricka. Prezes Spinelli sprzedał Genoę w 1997 roku i przeniósł się do Alessandrii. Klub od 1997 do 2003 stale zmieniał trenera, panował zła sytuacja finansowa w klubie, było czterech rożnych właścicieli klubu. W 2003 prezesem klubu został Enrico Preziosi.

Ostatnie czasy

Po tym jak prezesem Genoi został Preziosi klub powinien spaść do Serie C1, po bardzo słabym sezonie wraz z Catanią i Salernitaną, ale Federacja Piłki Nożnej podjęła kontrowersyjną decyzje o rozszerzeniu Serie B do 24 zespołów. Genoa w sezonie 2004/05 wygrała Serie B, ale została oskarżona o to, że klub ustawił ostatni mecz w sezonie z Venezia. Wynik padł 3 : 2 dla Rossoblu, ale remis i tak by gwarantował grę w Serie A. Dyscyplinarny Komitet FIGC przesunął klub na ostatnie miejsce w tabeli i skierował do Serie C1 27 lipca 2005.

W sezonie 2005/06 Genoa grając w Serie C1 dostała 6 punktów minusowych jako kara za zeszły sezon. Grifone na koniec sezonu zajęli drugie miejsce i zakwalifikowali się do play-off, gdzie zagrali z Monzą, którą pokonali 2 : 1 i powrócili do Serie B. Podczas wakacji klub zatrudnił nowego trenera Gian Piero Gasperiniego. On pomógł klubowi uzyskać awans do Serie A w sezonie 2006/07, który był zapewniony po ostatnim meczy w sezonie z Napoli, wynik padł po 0 : 0 i oba kluby awansowały do pierwszej ligi.

Genoa po 12 latach wróciła do Serie A i po wzmocnieniach kadrowych przez prezesa Preziosiego, Genoa zajeła 5 miejsce w sezonie 2008/09 i zakwalifikowała się do Ligi Europejskiej. Grifone mieli tyle samo punktów co czwarta Fiorentina, lecz gorszy bilans bramkowy i Viola zagra w Lidze Mistrzów.

Źródło: Własne/en.wikipedia.org